Roos,de wereld is niet zo eng als het lijkt

Roos woont nu sinds een jaar bij ons.
In augustus 2008 werd mij gevraagd om haar in de opvang te nemen.
Ze woonde toen al een jaar in Nederland in een gezin, samen met nog een behoorlijk aantal andere honden.

Een groot deel van die honden waren ook teven.
Er ontstonden steeds vaker problemen tussen Roos en 1 van de andere honden, waar zeker Roos niet gelukkig van werd.
Wij zouden dus kijken hoe Roos het bij ons zou doen en bij ons vandaan zou ze dan geadopteerd kunnen worden.
Dat is ook gebeurd, maar dan wel door ons!!
 
Roos is uit Spanje gekomen op 30 september 2007.
Ze heette toen nog Silvia.
Via een dierentolk heeft ze laten weten heel graag Rosalie te willen heten, afgekort Roos.
In Spanje is Roos gevonden in een rioolpijp.
Meer dan dat weten we ook niet.
Volgens schatting zou ze geboren moeten zijn in september 2006.
In Spanje was ze heel angstig en lag ze verstopt in een hok.
Foto van Roos in Spanje.

 
Bij ons bleek dat Roos ontzettend lief is, maar ook heel angstig.
Ze trok zich gelukkig wel heel erg op aan Moya, onze andere hond, waardoor ze toch aardig mee draaide.
Haar angst heeft ons niet belet om toch te gaan proberen haar los te laten lopen tijdens de wandelingen.
Waar ze in eerste instantie nog wel eens ver weg dwaalde en we moesten wachten tot te terug kwam, houdt ze ons inmiddels heel goed in de gaten en blijft super in de buurt.
Alles wat we met haar wilden doen ging met hele kleine stapjes, maar dat hinderde niet.

Uit alles bleek namelijk wel dat ze happy was bij ons.
In maart ben ik met haar de cursus Gehoorzame Hond gaan doen.
Dat is eigenlijk een puppy cursus, maar dan voor oudere honden.
Ik had bij de trainers aangegeven dat Roos heel angstig was en dat het ons niet ging om het slagen, maar om haar wat meer zelfvertrouwen te geven.
Waar ze in het begin van de training alleen maar geobsedeerd was door de uitgang van het trainingsveld en angstvallig veel ontwijk gedrag vertoonde door omhoog te kijken, liep ze een tijd later al met een kleine kwispel in haar staart het veld op.
Met haar clickeren was een succes, daardoor ging ze dingen doen die we niet hadden verwacht.
En uiteindelijk zijn we geslaagd ook nog, tot ieders verbazing (inclusief de trainers en medecursisten).
 
Omdat ik het voor haar zo sneu vond dat ze zo angstig bleef, vooral voor mensen en dan speciaal mannen, en ik inmiddels in contact was gekomen met Abrith, ben ik de lange vragenlijst gaan invullen. Uit alles bleek toch weining zelfvertrouwen en angst voor veel dingen.
Het onbekende, maar ook dingen die haar blijkbaar doen denken aan vroeger.
 
Het eerste flesje van Abrith kregen we en enthousiast begonnen we met de druppels.
Voor Roos bleek dat toch allemaal wat te heftig, haar angsten namen extreem toe. (Beginverergering).
In overleg zijn we toen een paar dagen gestopt en weer opnieuw begonnen.
Inmiddels zijn we bezig aan het derde flesje en is de samenstelling iets gewijzigd.
Roos gaat vooruit.
Heel langzaam en voor ons niet altijd zichtbaar, maar anderen wijzen ons er wel op.

Vooral mijn moeder die haar maar 1 keer per weer ziet vindt dat ze erg groeit.
Ze schrikt inmiddels niet meer van alle mensen en buiten tijdens het wandelen kiest ze steeds vaker iemand uit die haar (heel rustig en voorzichtig) even mag aaien.
Het water gaat ze steeds verder in en de golven die haar eerst heel veel angst inboezemden staat ze nu lachend te bekijken (middenin het water!!)
Ze gaat wat vaker buiten ook rustig liggen en zet zich sneller over dingen heen.
Er ligt bijvoorbeeld nu een ladder in de tuin en toch durft ze de tuin in en voorbij de ladder.
 
Ik vind het een cadeau om te zien hoe Roos langzaam vooruit gaat, opbloeit en wat meer vertrouwen krijgt.
In september beginnen we weer met trainen en ik ben heel benieuwd hoe dat gaat nu we wat verder zijn met de druppels.
 
Susanne en Rosalie