Pepper, de hond die teveel beschermde

Pepper kwam in ons leven als pup.
Vissers hadden hem uit het water gevist in de haven van Athene.
Pepper was een ondeugende pup, maar dat kwam na zijn puberteit helemaal goed.
Toen Sjaak, eveneens een Grieks hondje en niet groter dan een pakje suiker, bij ons kwam wonen, hielp Pepper mee aan zijn opvoeding.

Sjaak ligt vaak bovenop de rug van Pepper te slapen en Pepper vind eigenlijk alles goed.
Ook Bella, een Spaanse schone die mishandeld is, werd vriendelijk opgenomen in de roedel.
Er kwamen hier regelmatig logeerhondjes over de vloer en allemaal werden ze vol vreugde begroet.
Kindertjes vinden Pepper vaak erg groot, maar als ze doorhebben wat een lieve lobbes het is, hangen ze al snel om zijn nek en voeren hem koekjes, waar hij ijverig pootjes voor geeft.

Pepper is een echte roedelhond.
Hij ligt voor het raam te wachten tot iedereen weer thuis is.
Hij neemt Bella en Sjaak in vaak bescherming en hij is gek op andere honden.
In het kleine park op de hoek kennen we alle honden en er wordt heel wat gespeeld.
Kortom: Pepper is een heel sociale hond.

Helaas voor Pepper is er na zijn castratie een luchtje om hem heen gaan hangen, waardoor hij blijkbaar erg aantrekkelijk is voor reuen die niet gecastreerd zijn.
Ze blijven maar achter hem aanlopen en willen op hem rijden.
Pepper had daar engelengeduld mee en snauwde alleen wat naar de opdringerige reuen.
Op een wandeling bleef er een opdringerige reu wel 3 kwartier achter hem aanrennen. Pepper snauwde hem keer op keer af, maar zonder resultaat.
Logisch dat het uiteindelijk toch een gevecht werd.

Pepper was door dit gebeuren flink opgefokt geraakt en toen aan het einde van de wandeling weer een hond aan hem bleef plakken begon hij na wat waarschuwingen weer te vechten.
Ik was druk doende om hem eraf te trekken, toen een andere hond zich ermee ging bemoeien en me in mijn been beet.
Ik schrok hier enorm van en was behoorlijk overstuur.
Sindsdien veranderde Pepper en was steeds sneller zijn geduld kwijt bij opdringerige reuen.
Het werd zelfs zo erg dat hij een ongecastreerde reu bij voorbaat al aanviel, zonder dat deze iets had gedaan of soms zelfs Pepper had opgemerkt.
Ik zie het zo: Als ik op straat iedere keer door een man met een rood petje wordt lastig gevallen, ga ik op den duur iedere man met een rood petje verdenken en zorg ervoor dat hij me niet lastig valt.
Pepper ziet ongecastreerde reuen als die man met het rode petje.
En zeg nou zelf: Als er een man op jou zou gaan rijden, zou je hem dan ook niet een klap verkopen?

Ik werd er behoorlijk wanhopig van en tijdens wandelingen keek ik constant goed om me heen of er geen ongecastreerde reuen waren.
Dit zal ongetwijfeld zijn weerslag hebben gehad op Pepper, die toch al zo gevoelig is voor stemmingen.
Op een forum kende ik enkele successen die Abrith heeft geboekt en sceptisch als ik ben, heb ik toch maar gemaild.
Ik wilde mijn eigen, lieve en sociale Peppertje terug!
Van Abrith kreeg ik een lijst met vragen die ik zo goed als mogelijk heb beantwoord. Nadat ze mijn antwoorden had bestudeerd kreeg ik haar visie op de zaak te lezen.
Een schot in de roos zoals ze Pepper beschreef!
Ik vond het erg knap. 

Abrith dacht ook dat het bijtincident misschien de boel had verergert.
Omdat ik was gebeten vond hij het nog belangrijker om ongecastreerde reuen weg te jagen.
Dit allemaal puur om mij te beschermen.
Dat is inderdaad typisch Pepper.
Hij voelt zich verantwoordelijk voor de hele roedel, de mensen en de honden.
Vaak is het zo dat Sjaak ruzie zoekt en Pepper het wel even oplost.
Als Bella een hond eng vindt, jaagt Pepper die wel weg.
Er rust dus eigenlijk een zware last op Pepper.

Abrith ontwikkelde een behandelplan en we gingen aan de gang met de druppels.
Al vrij snel zagen we veranderingen in Pepper.
Hij werd veel opgewekter en speelser.
Hij laat zich niet meer wegduwen door Bella en Sjaak, maar eist ook zijn portie knuffeltjes op.
Hij komt met zijn flostouw aanzetten als ik thuiskom en is veel meer ontspannen. Buiten luistert hij veel beter en houdt me meer in de gaten.
Meer en meer kwam de oude Pepper terug.
Hij leek wel uit een soort depressie te kruipen. Geweldig!
In het begin ging het nog wel eens mis, maar nu wordt er niet meer gevochten.
We zijn al een paar keer zijn allergrootste vijand tegengekomen, Kane, een hele dominante labrador.
Keer op keer ging het mis met Kane, maar nu?
Pepper loopt er gewoon langs.
Zijn rugharen staan nog wel overeind, maar hij zoekt mij op en we lopen samen langs Kane.
Hierdoor ben ik ook meer ontspannen tijdens de wandelingen en dat voelt Pepper ook weer.
Pepper is nog steeds heel opgewekt, speels en knuffelig.
Hij luistert als de beste en ik ben zo blij om hem zo te zien.
Ik ben enorm blij met het behaalde resultaat. 

Abrith bedankt!
Lot