Ollie, de brombeer die een knuffelbeer bleek te zijn

Ollie kwam ongeveer 8 jaar geleden bij ons wonen.
Volgens de dame van het asiel een ontzettend lieve hond,maar na 3 dagen brak de hel los en kwam er een onzekere agressieve hond onder het wollige manteltje weg.
Ollie beet naar alles wat er maar in zijn  buurt kwam.
Hij was voorheen een straathond in Tenerife en was ernstig mishandeld door zijn eigenaar,een straatartiest.

Deze had Ollie kunstjes geleerd voor geld, en dat is niet op de vriendelijke manier gegaan zoals jullie zullen begrijpen.
Ollie "zwaaide" hierdoor dus dwangmatig bij alles wat hij wilde.
Daarnaast greep elke vreemde man die binnen kwam en greep hij mij een aantal keer bij binnenkomst, hij plaste in huis,
tolereerde niet dat ik in de buurt kwam en wilde alleen bij mijn vriend Mich zijn.
Na 2 maanden van aanmodderen waarop ik huilend bij Ollie stond dat hij zich moest gaan gedragen omdat hij anders echt terug moest  ,zijn we als laatste redmiddel op cursus gegaan.Gelukkig!

We kwamen bij een ontzettende lieve meid in de groep die Ollie met een hoop liefde ,tijd en geduld leerde hoe hij zich moest gaan gedragen.
Om een lang verhaal kort te maken,Ollie ontwikkelde zich als een huishond met een waslijst van gebruiksaanwijzingen.
Maar goed, hij was redelijk te hanteren en zo gingen we wat jaren door.

Ollie had een ongeloofelijke baknijd en een hekel aan vreemde mannen,vreemde honden, en alles waar hij angstig bij was werd aangevallen.
Meneer schoot gelijk in de verdediging en beet uit angst gelijk van zich af.
Abrith opperde het idee dat ze mischien wel wat voor Olie kon betekenen, want hij is inmiddels al 10 maar nooit te oud om te leren toch?
Zo gezegd zo gedaan en het eerste flesje druppels kwam onze kant op.
Na een paar dagen zagen we iets verschil en Ollie begonnen uit zichzelf vaak te spelen met een beertje of een balletje.
Ook kwam hij wat vaker naar ons toe voor een knuffel.

Na een paar weken zagen we niks meer veranderen en sloeg de twijfel bij ons toe.
"zou het allemaal wel wat doen"?
Abrith was heel eerlijk naar ons toe en zei dat we meer tijd en geduld moesten hebben, en als we er niet meer in geloofden we dan moesten stoppen.
Nou kent Abrith mij iets langer dan vandaag en ze sloeg de spijker op zijn kop!
We waren gewoon wat te ongeduldig.
We hadden Donna zo snel zien veranderen en vergaten gewoon dat Ollie al 10 jaar lang aan dit levensritme vasthield.
Dus we wilden toch doorzetten en braaf gaven we de druppels.
Op de foto, Ollie tijdens het clickeren op zijn rug, zou hij dus voorheen nooit doen.

Afgelopen vakantie zagen we echt heel duidelijk de veranderingen in zijn gedrag.
De bozige brombeer was veranderd in een knuffelbeer die vaak ff gezellig op schoot kwam zitten, maar nog vaker ff langs kwam met een beertje of balletje om te spelen.
Hij genoot van de aandacht die hij kreeg en dook niet meer weg bij elke aanraking die onverwacht kwam.
Er waren vrienden met ons mee op vakantie die hem echt niet meer terugkenden.
Hij bood zelfs zijn buikje aan om te kriebelen, iets dat wij nog nooit gezien hadden!!!

Omdat er een open trap in het huis was kwam meneer stiekem 's nachts in bed liggen en werd ik wakker van een hondje die nog eens
tegen mij aan kroop.
Voor een buitenstaander mischien heel normaal voor mij een emotioneel moment om wakker te worden van niet Donna die kwam knuffelen maar een Ollie die kwam knuffelen.
En ik kon zelfs gaan verliggen zonder dat hij me meteen beet en liet zich gewillig ergens anders neerleggen.

1 keer heeft hij nog geprobeerd om een andere man aan te vallen, maar wij moeten ook eerlijk zeggen dat dat niet echt de schuld van Ollie was.
De man kwam van de heuvel af gerend en viel met een hoop lawaai en gegil op ons terras,waarop Ollie naar buiten schoot en de man probeerde in zijn enkels te bijten.
Na een brul van ons stopte hij ook gelijk en liet het bij een waarschuwende blafpartij :)

Onze brombeer is veranderd in een stabielere hond die komt knuffelen en daar ook van geniet.
Een hond die meer speelt met speeltjes en met Donna.
Hij laat Donna ook tegen zich aan liggen en gaat meer met haar om dan anders.
Ze spelen af en toe zelfs samen en samen op de bank liggen kan nu ook al is het af een toe onder wat gemopper van brombeer :).
Zijn ogen stralen en hij heeft meer lol in het leven.
Hij loopt vaak voorop ipv achteraan en hij kijkt blij en vrolijk de wereld in.
Er is niks meer te bekennen van het onzekere hondje dat hij was.
Oke de baknijd zit er nog in maar daar hebben we mee leren leven.
Het fijne is nu om te zien dat Ollie zo zelfverzekerd is geworden en dat hij de wereld wat meer in vertrouwen tegemoed komt
ipv van alles wat vreemd was te bijten en aan te vallen.
Ook op foto's zie je hem gewoon veranderen.
Van een onzekere hond straalt er nu een blij koppie van alle foto's.

We gaan gewoon nog even door met druppelen en zijn blij dat we toch door hebben gezet,en daardoor nu een heel andere hond hebben.
De meeste mensen in onze omgeving staan ook vol verbazing naar hem te kijken nu ze hem zelfs gewoon kunnen aaien.
Kortom Abrith, ik heb er geen woorden voor.
Dankjewel is nooit genoeg nu ik zo'n andere hond heb gekregen en we hopen nog een hele tijd van hem te kunnen genieten nu hij zelf ook zoveel meer geniet.
Als een hond kan stralen dan is Ollie daar zeker een voorbeeld van.

Liefs Heidi en Ollie