Flash, een half jaar verder

We eindigden het vorige verhaal met het feit dat er toch foto's gemaakt moesten worden.

We zijn daarvoor naar de dierenkliniek gegaan en moesten er rekening mee houden dat er misschien wel een roesje nodig was. Maar voor de mensen die bekend zijn met Tollers , dit is natuurlijk niet zonder risico.
De foto werd gelukkig gemaakt zonder roesje, en al snel konden we op de uitslag wachten, en die kwam snel!

Waarschijnlijk heeft het ongeluk wat Flash heeft gehad met de jachttraining toen hij een jaar was grotere gevolgen gehad dan verwacht.
En heeft de glibber die hij op de stoep maakte doordat er niet meer werd gestrooid dit weer aangewakkerd.
Er was namelijk duidelijke artrose te zien op de kophals van de heup.
Niet fijn, want dit is tevens de oorzaak dat hij dus niet meer op kon staan.
We moesten er rekening mee houden dat Flash binnen afzienbare tijd een operatie zou moeten ondergaan waarbij hij of een nieuwe heup kreeg op een kop-hals resectie (Verwijderen van de heupkop en heuphals) zodat het deel waar het probleem hem in zit verwijderd werd.
Beide opties hadden voor- en nadelen, alleen gaf de dierenarts ons de meeste kans van slagen met de kop-hals resectie.
verder zal hij zijn leven lang aan de Rimadyl moeten, want zonder is geen doen en dan zou hij veel pijn hebben.
Een mokerslag trof me voor mijn gevoel in mijn gezicht.

Nadat we het nieuws een poosje hebben laten bezinken ben ik zelf aan het nadenken gegaan en heb ik hem zelf onder behandeling genomen.
Inmiddels zijn we een half jaar later en rent en springt Flash rond met zijn eigen botjes en heupen en staat hij met gemak op en heeft hij al heel lang geen Rimadyl meer gehad.
Hij gaat echt lekker en gaat zijn eigen gang, wel hebben we hem van training afgehaald want hij mag niet meer markeren en voor de insiders, de training bestaat voor 99,9 % uit markeren.
Zijn leven, hij vondt het zo geweldig om te doen, om de meest mogelijke apporten binnen te halen en de dummies gewoon weer terug te hebben voor je kon knipperen.
Zijn grootste hobby kon hij niet meer uitvoeren.
Inmiddels doen we dit zelf in aangepaste versie, dus wel dirigeren maar niet markeren en zo nog veel meer.

We zetten nu zelf een sleep uit en het enigste moment dat Flash mag markeren van mij is in het water want dan moet hij zwemmen ipv rennen.
De behandeling is iedereen natuurlijk benieuwd naar, maar dit is voor ieder dier weer anders.
Dit hangt  zo enorm van het beeld af, in Flash zijn situatie heb ik een middel gegeven die hij wel zijn leven lang moet gebruiken tegen startpijn.
Gelukkig is het homeopatisch, daar heb ik veel minder moeite mee dan meteen met middelen als Rimadyl te beginnen, ook al werkt die goed.
Daarnaast een middel tegen botwoekeringen, ik zeg niet dat het beter wordt want dat kan niet natuurlijk.
Maar het kan de woekering misschien een beetje doen afnemen, over een tijdje wil ik nieuwe röntgenfoto's laten maken om te kijken of het inderdaad baat heeft gehad.

Maar ook op geestelijk gebied is Flash een poosje zoet geweest aan de hand van bach want hij was een doener, mocht van zichzelf niet klagen en was zo vreselijk hard.
Hard in de zin van over de pijn heen gaan, het niet toegeven en willen laten merken wat in zijn gedrag duidelijk naar voren kwam en waardoor hij zichzelf dus aardig in de weg zat.
Het niet willen toegeven dat iets hem zeer deed, afstandelijker zijn en op zichzelf.
Zich zo nu en dan afsluiten voor de rest en niet meer happy zijn want zijn doel was weg.

Nu, een half jaar later is het gewoon een hele andere hond.
We hebben hem per ongeluk een week lang de verkeerde pillen gegeven (de potjes leken zo op elkaar) wat duidelijk gevolgen had want hij kon weer niet opstaan, piepte veel, was vreselijk uit zijn humeur (logisch natuurlijk) dus we waren echt bang dat we niet meer onder de operatie uit konden komen.
De grens is voor ons wanneer hij aangeeft pijn te hebben, dan bellen we meteen de dierenarts voor een inplanning zodat de operatie meteen plaats kan vinden)
Gelukkig keek ik eerst nog even op het etiket van de voorgeschreven homeopatische middelen en bleek dus dat hij de verkeerde kreeg.
Ja, dan is het niet vreemd dat het niet werkt natuurlijk.
Diezelfde dag meteen de goede gegeven en met ee paar dagen sprong Flash weer overeind alsof er niks aan de hand was.
Gelukkig maar, we weten niet hoelang dit zo blijft natuurlijk maar zolang het werkt werkt het.

Zijn gedrag is enorm veranderd, de bach heeft hem goed gedaan en hij zat dan ook trouw 4x per dag bij de kast te wachten op zijn druppels.
Hij is rustiger, aanhankelijker en kan nu meer genieten ipv dat alles maar snel en vlug moet.
Hij zoekt me steeds op, kan geweldig genieten tijdens een wandeling en geeft het nu ook aan wanneer hij moe is of even niet lekker is.
Echt een wereld van verschil met de hond die hij eerst was, alsof hij zichzelf nu echt toestaat te voelen.
Hij geniet van een verloren zoek in het park want ook al mag markeren niet meer, er is nog zoveel wat wel kan.
Hij zwemt de andere honden eruit zo snel gaat hij en de dierenarts stond laatst helemaal perplex toen hij Flash terug zag.
Hij had al gezien dat we geen Rimadyl meer kwamen halen en had niet gedacht dat Flash zo goed zou lopen.
Als je niets weet zou je ook niets aan hem zien.
Wij houden hem verder lekker kalm maar laten hem ook hond zijn, dus dan springt hij soms maar een keer of trekt hij maar eens een sprintje (maar zonder markeer)
Het is gewoon een genot om hem zo intens te zien genieten en wij?
Wij zijn blij dat we de operatie al een half jaar hebben kunnen uitstellen en gaan nu voor een jaar :)
En natuurlijk zijn we ook heel benieuwd wat de andere pillen die inwerken op de botwoekeringen inmiddels hebben gedaan.
Want ook al schrijf ik het zelf voor, ergens hou zelfs ik nog ondanks een weer rondstuiterende Toller van "eerst zien en dan geloven".

Abrith