Flash, de springboon die een verkeerde diagnose en een springverbod kreeg

De dag begon al anders dan we gewend waren maar met net de feestdagen achter de rug kijk je nergens meer van op.

Maar toch klopte er iets niet, er klopte iets vreselijk niet.

Flash, onze stuiterbal, onze kangaroe bleef liggen en was niet aanspreekbaar.

Een ware donkere wolk had zich boven zijn kop samengepakt en nog even en de bliksemschichten zouden eruit schieten.

Niets voor hem als je bedenkt dat het een Toller is die normaal geen rust in zijn springveren heeft en altijd maar wil doen en bezig wil zijn.

Het nadeel van Flash is alleen dat wanneer er iets is hij in tegenstelling wat men vaak van Tollers denkt niet aanstellerig is maar juist bikkelhard.

Er lag al wat dagen ijs op de stoep voor de deur en over de straat maar niet te spreken en hij had een glibbertje gemaakt dus het eerste wat ik dacht was meteen rust houden en even aankijken.

Normaal zou het een verzoeking zijn om een springboon als hem rust te laten houden maar hij was echt niet lekker, zwaar jagarijnig en had duidelijk last.

Niks voor hem, hij bleef liggen wanneer ik een wiel in beweging zette terwijl hij normaal als eerste erbij is en bliefde ook geen aandacht of wat dan ook.

 

Tegen de avond nadat we hem dus een dag rust hadden laten houden was het tijd voor een uitlaatronde en normaal springt de springboon op en Jihaaaaaaa, kidihop let's go.

Maar dat ontaarde zich nu in een Flash die bleef liggen, wel op wou staan, begon te piepen en te kermen en niet meer omhoog kwam.

Dit is helemaal niet goed meer, de paniek sloeg inmiddels behoorlijk toe.

En wat doe je dan?

Juist, je belt je dierenarts, ja die had nog vakantie ivm de feestdagen (nadeel dat het dus meteen het eerste weekend na de feestdagen was) en zo kwamen we bij de vervanger verderop terecht.

Om een lang verhaal kort te maken heeft die dok Flash nagekeken en werd er een foto gemaakt maar naar verluidde zag het er niet goed uit allemaal.

De schrik sloeg ons om het hart, wat nu?

Terwijl we moesten wachten tot de foto gedroogd zou zijn en we hem konden bekijken leef Flash alweer even ietsje beter te gaan en ging weer even liggen alhoewle het laatste stukje met een plof ging.

Normaal is het een vloeiende beweging maar vandaag was het een plof.

Het duurde lang maar uiteindelijk kwam de dok met de foto terug.

 

Gezamelijk dromden we ons om de foto heen die aan de lichtbak werd gehangen en zagen we een hoop ellende.

Er zaten randen bij de heupen en de heupkoppen waren misvormt en het zag er vreselijk uit.

Volgens de dierenarts zou Flash heel veel pijn hebben en zijn leven lang aan de pijnstillers moeten om het nog een beetje dragelijk te maken.

Maar we moesten er rekening mee houden dat het alleen maar erger zou worden en niet beter.
Begrijpen deed ik het niet, maar de foto loog er niet om.
Volgens de dierenarts zou hij zijn leven pijnstillers moeten gebruiken en na een prik gegeven te hebben kregen we een doosje mee met pillen waarvan Flash er 1 per dag moest hebben maar wat wel op 2 per dag zou komen gezien de ernst en werd er ons nog van allerlei poeders, pillen en dergelijke aangesmeert.
Op dat moment besloot ik alleen de pijnstillers te nemen en de rest te laten voor wat het was, van binnen een stem die schreeuwde dat het niet klopte en een zwaar gevoel in de benen waarbij het maar goed is dat ik zit.

Geschokt en ontdaan betaalden we de vette rekening, namen we de pijnstillers mee en gingen onthutst naar huis, als in een waas waarin mijn gevoel schreeuwde dat er iets niet klopte maar ik was niet bij machte mijn vinger of wiel erop te leggen. Maar ergens had mijn gevoel me al signalen doorgegeven dat er iets niet klopte.

De foto kregen we niet mee, die mochten we maandag (dus 2 dagen later want het was zaterdag) ophalen.

Thuis gekomen barstten we in tranen uit, de twijfel sloeg toe want hoe hadden we dan nooit iets kunnen merken als het zo ernstig was.

Hij is hard voor zichzelf maar dit zag er zo vreselijk uit dat je dit niet kon verbergen.

Met trainen en werken bewoog hij altijd normaal en was er niks aan de hand,hoe konden we ons zo vergist hebben?

 

Dezelfde avond (Nog voor we naar de dierenarts gingen) hebben we meteen contact gehad met de fokker en tevens hele goede vriendin die gespannen op de uitslag van ons bezoek aan de dierenarts wachtte en die net als wij meteen al zei dat er iets niet klopte.
We hebben altijd veel contact gehad en ik hou ze ook bijna elke dag op de hoogte van het gebeuren van die dag met Flash aan de hand van logs.

Ze zette me gelukkig weer even met de wielen terug op aarde, want ik verweet het mezelf dat ik niks had gezien, al let ik er altijd op maar dan moet me gewoon veel ontgaan zijn wat ik gewoon niet kon begrijpen.

We hebben alles samen doorgelopen en ze was echt een enorme steun voor ons want ook ik verlies mijn hoofd wanneer het gaat om één van mijn dieren.

En de beslissing was om zeker zodra het maandag was meteen naar mijn eigen dierenarts te gaan en het daar nog eens na te laten kijken.

Ondertussen bleef ik zoeken naar eventuele aanwijzingen die misschien achteraf duidelijker zijn en die ik op dat moment over het hoofd zou hebben gezien maar ik kon niks vinden.

Tussendoor bekeek ik de eventuele mogelijke opties van bekkenkantelingen en hield ik de springboon in de gaten.

Die had zelf nergens last van, de eerste nacht nadat we terug waren van de weekendarts kwam hij rond half 2 even checken of ik wel wakker was want we hadden natuurlijk ons kamp beneden opgezet voor de zekerheid.

En toen hij er zeker van was dat ik wakker was sprong hij gezellig met zijn voorpoten in de lucht zo op zijn achterpoten de kamer rond, zwaaide en deed de wave alsof hij zich op een houseparty waande.

Ik ben nachtblind, maar dat zag ik echt heel duidelijk. Het is dat ik geen klompen heb want die zou spontaan breken.

Hoe sterk was dat spul wat we gekregen hebben dan in hemelsnaam wel niet?

Aan de andere kant sloeg meteen de twijfel weer toe en dat is het moeilijke met eigen dieren.

Het is heel dichtbij, zou hij misschien springen om aan de pijn te ontkomen?
Maar dat leek me ook weer niet waarschijnlijk want dan zou hij meer pijn hebben bij het neerkomen.

 

Op de maandag hadden we eerst de foto opgehaald en zijn we doorgegaan naar onze eigen dierenarts.

De weekendarts zou die zaterdag mijn eigen dierenarts meteen op de hoogte stellen per mail waarin hij de foto als PDF bestand toe zou voegen.

We hadden een afspraak aan het einde van de middag maar toen we binnen kwamen was er nog niks binnen gekomen van de weekendarts.

Flash was snel aan de beurt en al snel werd hij nagekeken, de vouwtest gedaan, er werd een tollerburger van hem gemaakt en ga zo maar door en daarna werd de foto bekeken die we mee hadden genomen.

Uit het lichamelijke onderzoek kwam er heel wat anders uit, er was wel iets aan de hand maar de heupen zaten vast en konden er echt niet zo uit gedrukt worden.

Hij gaf wel pijn aan op een plek in de onderrug en stond daarna bol (hij gaf namelijk geen kik maar lichaamstaal kan je niet tegenhouden).

Zijn rechterachterpoot gaf ook een reactie maar min of meer vroeg de dierenarts zich ondertussen wel af waarom we in paniek waren.

Dus het verhaal maar verteld van hoe en wat.

 

En zo werden we meegenomen naar de foto die we mee hebben gekregen, want ook daar was zowiezo niet veel te zien ivm slechte kwaliteit van de foto.

Maar op de een of andere manier was de foto erg overbelicht, de heupranden waren verdwenen en de heupkoppen zagen er anders uit dan op de foto die wij gezien hebben.

Gelukkig waren we samen, anders had ik aan mezelf getwijfelt.

De foto die wij gezien hadden was bv heel scherp, de heupen zagen er heel anders uit en die hond lag rechter dan de hond waarvan deze foto was gmaakt.

Vreemd genoeg had ik bij deze foto wel meteen het gevoel dat dit mijn hond was.

Ik kan hem van buiten, maar blijkbaar ook van binnen.

Helaas was de foto te slecht van kwaliteit om er iets zinnigs over te zeggen want de knieën stonden er niet op dus de mate van indraaien was niet te zien.

Het gedeelte waar het om ging was overbelicht en het was gewoon een hele andere foto dan die we daar gezien hadden.

We hebben dus de verkeerde diagnose gehad, en niet zo'n klein beetje ook!

Of wel de goede diagnose bij de foto maar bij de verkeerde hond.

 

Al met al was het voorschrift nog steeds voorlopig rust en doorgaan met de pijnstillers.

Dus even plassen en weer terug em verder rust houden.

Maar de pijnstillers werkten niet voldoende, Flash ging zich weer terug trekken, had veel moeite met opstaan en was helemaal niet vrolijk , dus heb ik mijn eigen hond op de homeopatische middelen gezet.

Na wat nadenken ben ik gegaan voor middelen die spier- en pees- en botvliesherstel bewerkstelligen na trauma ,een middel voor startpijn want dat was ook een groot probleem bij Flash bij aanvang van elke beweging, een middel voor de algehele doorbloeding zodat afvalstoffen in het lichaam in het aangedane gebied snel afgevoerd werden en de pijn af zou nemen en een middel tegen zwelling.

Soms is dat dus niet handig om dat soort middelen in te zetten.

Ze werken namelijk prima, iets te goed zelfs want als het aan hem ligt stuitert hij weer, springt hij weer en nu moeten we hem dus echt tegen houden.

Nu zijn we bij dag 16 van zijn rustperiode en vandaag is voor het eerst de stoep weer zichtbaar, dus we kunnen het lopen langzaam uit gaan breiden.

Deze week zijn de pijnstillers van de dierenarts op en dan moeten we een afspraak maken om hem opnieuw na te laten kijken en laten we foto's maken van zijn onderrug en heupen.

En ondertussen houden we de stuiter bezig met allemaal denkspellen zodat hij toch iets te doen heeft.

Want een springveer met rust is vreselijk!

We zijn nu zover dat hij op de homeopatische middelen echt heel goed reageert.

We hebben er van de week een dosering uit gehouden wat resulteerde in terug trekken en weer jagarijnig zijn.

Dus dat was zeker nog geen optie, of ik heb hem verslaafd gemaakt en had hij gewoon afkickverschijnselen.

Daarna heb ik een poging gedaan de hoeveelheid te minderen, maar het resultaat was hetzelfde dus we houden hem voorlopig nog even op wat ik hem eerst voorgeschreven had.

Daarmee voelt hij zich lekker, duwt mijn andere hond opzij als er een la open getrokken moet worden en kan hij zich goed bewegen.

En de laatste dagen (na 16 dagen rust inmiddels) strekt hij zijn nek weer uit, zit weer op 2 poten, loopt weer op 2 poten en heeft hij weer een deel van zijn eigem tollerkarakter terug.

 

Omdat Flash een Toller is van net 3 jaar oud, druk in zijn koppie omdat hij maar wil werken en werken en dus weinig rust wenst te hebben, maar ook de nodige ervaringen had opgedaan bij de dierenartsen waarbij hem natuurlijk veel pijn is gedaan omdat alles onderzocht moest worden besloot ik hem na een paar dagen ook even op de bach te zetten voor het geestelijke deel.

Want lichamelijk liep het na een paar dagen wel, nu geestelijk nog.

Wanneer ik hem aaide ging het goed als ik hoog bleef, maar naarmate ik lager ging naar zijn onderrug trok hij zich meteen weer terug en ging hij in de bench liggen.

Ja, van de pijn of uit voorzorg voordat het pijn zou kunnen doen?

In de eerste situatie zouden de homeopatische middelen hun werk wel gaan doen, in het tweede geval zou hem hem dus moeten ondersteunen met Bach.
(Nu is Flash een werkhond die echt wil werken en werken en werken en is het geen knuffelhond maar zich zodanig terugtrekken dat hij in de bench gaat liggen was voor hem een heftige reactie)

En zo heb ik dus voor mijn eigen hond wat remedies gezocht die bij zijn situatie pasten om het vooral voor hem wat makkelijker te maken.

En na een paar dagen merkte ik gelukkig ook daarin verschil, hij werd wat rustiger en kon zich wat makkelijker neerleggen bij de situatie.

Droomde dus verwerkte de belevenissen en piepte ook veel minder.
Natuurlijk moeten we hem dagelijks bezig houden met allerlei spelletjes, denkoefeningen en snuffelwerkzaamheden maar het loopt wat soepeler, ondanks dat hij dus weinig mag bewegen.
Hij kan zijn koppie er ook wat beter bij houden.

 

Alleen op de pijnstillers had hij het niet gered en we zijn er nog lang niet.

Maar we hebben er weer vertrouwen in dat de pijn in ieder geval controleerbaar is en komende tijd gaan we er volop tegenaan om te ontdekken waar de pijn vandaan komt en wat de oorzaak is.

We hadden met de dierenarts eerst afgesproken te kijken wat rust zou doen en daarna weer verder want er was al genoeg gebeurd in een korte tijd.

Dus de komende tijd gaan we voor verder onderzoek en als daar iets uit komt worden we doorverwezen naar een specialist.

En tot die tijd?

Kijk ik naar Flash en verteld hij me dat zolang hij de homeopatische middelen krijgt hij het goed doet en de Bach hem duidelijk de ondersteuning geeft die hij nodig heeft.

De laatste dagen is hij weer vrolijker en vrijer, we nemen de dag even zoals het komt en daarna zien we wel weer.

Maar wat ik zeker iedereen op het hart wil drukken is, wanneer je maar en beetje twijfelt je echt op je gevoel moet afgaan want die verteld je meer dan je denkt.
Neem niet alles meteen aan wanneer je vermoed dat het niet klopt en ga het zeker eerst na.
Want het verschil kan echt enorm zijn zoals bij ons van hopeloos naar hoopvol.

 

Wordt vervolgt.

Abrith