Bowie,de hond die zichzelf geen rust gunde

Bowie is als 5 weken oude pup vanuit Spanje naar Nederland gekomen samen met moeders en 10 andere pups.
Op de leeftijd van 10 weken oud is ze bij ons komen wonen , we hadden al een oudere jack russel reu van 12 jaar en galgo teef van 6 jaar oud, dus ze had goed gezelschap!

Ze was een erg leuke, drukke, aanwezige beetje hyperpupje maar goed van hart, er zat geen kwaad in.
Naarmate ze ouder werd gingen er wat dingetjes opvallen aan haar gedrag.
Ze was erg laat met zindelijk worden , er moest heel duidelijk een vaste dagindeling zijn anders raakte ze overstuur wat resulteerde in sloopgedrag, hyperactiviteit, onbereikbaar zijn en chaos.
Ze nam overdag eigenlijk nooit een powerslaapje, ze kon slecht rust vinden en als ze al ging liggen was het eerst 15 minuten onrustig piepen en klagen voordat ze heel even wegdommelde om bij het eerste beste geluidje of beweging weer op te staan en verder te gaan waar ze was voordat ze ging liggen.

Het leek wel een kind die de rust niet kon vinden en daardoor zo vermoeid was dat ze ook gewoon echt niet meer kon slapen of ze nu wilde ja of nee.
We hadden haar al vanaf het moment dat ze in Nederland aan de bench laten wennen en daar hebben we haar ook regelmatig even in laten afkoelen en tot rust laten komen, anders zou ze zich compleet over de rooie lopen.
Als ze in zo’n bui was ging ze totaal over de rooie en was ook totaal onbereikbaar.

Slopen was iets wat ze heel erg gedaan heeft of we er nu bij waren of niet, het was een soort van afreageren van haar, maar waarop?
Op cursus gingen we ook met haar, puppycursus ging hartstikke goed, lekker alles rustig aan gedaan en ze slaagde met vlag en wimpel.
Dus door naar de vervolgtraining en daar zagen we het langzamerhand “mis”gaan.

Ze ging angstgedrag vertonen, uitvallen aan de lijn, niet dat ze wilde vechten maar ze sprong dan echt naar voren en heel hard blaffen en echt intimideren,  maar als de hond dan terug blafte vloog ze gillend de andere kant op.
Dus daar zijn we mee aan de slag gegaan en dat scheen goed te werken, alleen ging het van uitvallen naar een hond naar het bijten in mijn arm, het tegen me opspringen etc.
Elke keer als we op gedrag wat we niet wilden oefenden, verzon madam weer wat anders.
Op de hondenschool was het vaak even apart met de trainers dingetjes doornemen want ik vond het echt heel moeilijk.
Je kon Bowie ook niet boos corrigeren want dan veranderde ze in een heel bang, angstig en kruipend muisje , maar dat er wat aan haar gedrag moest veranderen dat was duidelijk.

Via een forum had ik al veel gelezen over bach bloesem therapie, vond het interessant maar daar bleef het wel bij.
Ik had niet het idee dat daar de oplossing lag voor ons maar meer dat ik het fout deed dus gewoon beter mijn best moest doen.
De ervaringen van mensen met bach bleven me wel bij en ik heb het er wel met mensen in mijn buurt overgehad, maar er niets meer mee gedaan dan in mijn achterhoofd gehouden.
Op een gegeven moment werd het me echt teveel, wist het echt niet meer en de trainers ook niet echt meer dus…..toch maar gemaild naar Abrith
Al snel kreeg ik een enorme waslijst aan vragen, of ik die even wilde beantwoorden.

Dat was best een enorme klus maar ik heb me er dapper doorheen geslagen.
Na een tijdje mailde Abrith mij terug met haar diagnose en welke druppels ze ging samenstellen en alle info daarbij, wat voor wat was en wat het zou kunnen doen etc…
Erg leuk om te lezen en zeer duidelijke info.
Dapper ging ik aan de slag met mijn eerste flesje druppels, gelukkig kostte het geen moeite om de druppels naar binnen tekrijgen want Bowie eet alles met kaas of worst dat scheelt.

Al vrij snel had ik het idee dat er “iets” verandert was aan Bowie haar gedrag, maar wat het nu precies was kon ik de vinger niet echt opleggen.
Ze leek wel rustiger te worden en meer bereikbaar, of we gingen wennen aan haar gedrag.
Dat was ook een optie.

Na een week of 4 werd het echt duidelijk dat Bowie aan het veranderen was.
Haar uitvallen werden minder heftig, ik kon haar makkelijker afleiden dus ze was meer te bereiken als ze in zo’n bui was en haar gedrag omdraaien of beter sturen hoe je het ook noemen wilt.
In huis kon ze nu ook af en toe eens gaan liggen dat ik na 15 minuten dacht “ ze doet het toch nog wel?”.
Het was wennen voor ons allemaal!

Alleen haar angst voor dingen die er nog niet waren maar waarvan zij dacht dat ze gingen gebeuren bleef.
Ze moest zo’n duidelijke structuur houden dat het vaak erg moeilijk was voor ons te voorkomen dat het mis zou gaan.
Het eerste flesje was bijna leeg dus kwam er een evaluatie en Abrith besloot om 1 van de druppels te vervangen voor een druppel specifiek voor haar angst.
En daar was het missende stukje dus.
Wat een verandering van hond zeg, een verademing voor Bowie zelf maar ook zeker voor ons zelf.

Bowie wordt langzamerhand zelfverzekerder en op een goede manier, het uitvallen is zo goed als weg ze durft nu honden te benaderen op een voor haar rustige manier, zonder blaf en zonder angst gil.
Als ik merk dat ze het toch eng vind ga ik tussen haar en de andere hond staan en dat accepteert ze nu, dus niet meer tegen mij aanspringen en niet meer het bijten in mijn arm.
Als ze los is speelt ze met de meeste honden en ze durft nu ook meer, ze blijft keurig in de buurt, komt zich regelmatig even melden en loop fier en stoer mee, zelfs voor me uit!
Tijdens het wandelen doe ik regelmatig oefeningetjes met haar als naast lopen, waven tussen mijn benen door, van afstand zit,af en blijf om vervolgens weer vrij te krijgen en dan keihard naar me toe te rennen voor wat lekkers.

Sinds 3 weken kan ze overdag 2,5 uur buiten de bench als we er niet zijn, normaal moest ze in de bench als we even weg waren.
Ze sloopte echt alles , en nu kan ze dus al even buiten de bench.
Ook s’nachts slaapt ze niet meer in de bench, nee ze slaapt al 2 weken lekker op de bank bij de anderen.
We gaan stapje voor stapje verder, we trainen nog dagelijks aandachtsoefeningetjes en leuke dingetjes, ik fiets met haar en doe veel spelletjes in huis om haar ook tussen de oren moe te krijgen.
Ze vind het allemaal fantastisch, maar ook nu ze de rust kan vinden dus ook gewoon lekker een uurtje of 2 slaapt overdag na een wandeling of fietsritje, dat is zo fijn!

We zijn er nog zeker niet, maar ik ben al zo vreselijk blij met alle veranderingen die we hebben bereikt.
Ik ben zo blij dat ik toch heb gemaild naar Abrith.
Dit is zoveel fijner voor Bowie, ze gaat nu blijer, vrolijk en relaxter door het leven.
We worden een team, we begrijpen elkaar langzamerhand steeds beter.
Ik wil proberen om van het voorjaar de hondentraining weer op te pakken want ze vind het sport en spel element erg leuk.
Het is ook erg goed voor haar om met meerdere honden en andere mensen in contact te komen, en met de druppeltjes van Abrith gaat het ons vast wel lukken.
Jacqueline Koelewijn
 
Update Bowie mei 2009
 
Inmiddels zijn we weer een tijdje verder en we zien Bowie  langzamerhand veranderen in een stabiele hond die blij op bijna alles reageert.
Ze kan buiten helemaal haar ei kwijt en binnen vind ze de rust die ze ook zo hard nodig heeft.
De bench is nu een week of 4 helemaal de huiskamer uit en ze ligt op de plek waar de bench heeft gestaan nu op een heerlijk kussen.
Ze ziet het gelukkig nog steeds als haar plekje.
Ze is laatst een weekje mee geweest naar Friesland en ik vond het heel erg spannend hoe ze het daar ging doen.
Want het is een ander huis, een andere omgeving, een vreemde hond ook in huis want een vriendin en haar hond gingen ook mee.
Dus ze had buiten mij en Samara om geen vaste dingen die voor haar normaal zijn.

Ze heeft het zo vreselijk goed gedaan zeg!
Wat was ik trots als ik haar lekker door de bossen zag struinen, mij erg goed in de gaten zag houden en als ik haar riep kwam ze ook meteen.
Ze kwam regelmatig uit haar zelf zich even melden dat ze er nog was en om meteen een koekje halen.
Ze heeft zich zo heerlijk vermaakt.
Ze heeft elke dag heerlijk gezwommen en lekker met het balletje gespeeld.
In het huisje was ze vanaf het begin erg ontspannen.
Ze vond alle geluiden wel erg interessant, maar ze kon toch haar rust vinden.
Al met al een zeer geslaagde week en we hebben al plannen voor volgend jaar dus dat zegt voldoende.

We zijn nu bezig met het afbouwen van de druppels en dat gaat goed.
Ik merk geen terugval oid dus langzaamaan gaan we verder met afbouwen tot we met deze druppels klaar zijn.
Haar angst naar honden is nog steeds wat aanwezig wat zich nog uit door soms uit te vallen aan de lijn.
Zeker niet meer naar elke hond die we zien maar wel een hond die voor haar “bedreigend’ is.
Daar werken we nog aan en zodra ik de druppels die we hebben af heb gebouwd gaan we daar mee  beginnen.

Uiteraard train ik elke dag met haar en probeer ik het uitvallen voor te zijn.
Maar als een ondersteuning van druppels ons daarmee kan helpen zou dat heel fijn zijn.
Dat maakt het net even wat makkelijker.
Ik sta er nog steeds van te kijken dat een paar druppels per dag zo veel kan doen voor een hond.
Ik ben heel blij dat ik de stap toch heb genomen om het te proberen.
Het is voor Bowie een stuk fijner nu, daar ben ik van overtuigd.
Ze zit super in haar vel en is een blije vrolijke jonge hond.
Doordat ze zo verandert is, is het voor mij als baasje ook een hele leuke hond om mee op te trekken.

Jacqueline (Sjakkie)